ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

    Κατόπιν ο Ιλάν σηκώθηκε δειλά δειλά και παραμέρισε τον σκύλο του γιατρού, ενώ δεξιά του βρισκόταν η μητέρα του, η οποία κρα-
τούσε στην αγκαλιά της τον μικρό του αδερφό.Ευθύς αμέσως o σκύ- λος τους  οδήγησε στο ιατρείο, όπου διαγνώστηκε πως ο ήρωάς μας
είχε πάθει υποθερμία, οπότε του έδωσαν την κατάλληλη φαρμακευτι-
κή αγωγή και τον σκέπασαν με κουβέρτες. 

     Στη διάρκεια της νοσηλείας του Ιλάν, η μητέρα του δεν έλειψε στιγμή από το πλευρό του και ρωτώντας το νοσηλευτικό προσωπικό
πληροφορήθηκε πως βρίσκονταν στην Τουρκία.
   Μετά από μια βδομάδα περίθαλψης και φροντίδας ο Ιλάν ανάρ-
ρωσε και συνέχισαν το μακρινό ταξίδι τους.
   Κατά τη διάρκεια της πολύωρης πεζοπορίας τους  και έχοντας 
πια πλησιάσει στα παράλια  κάποιου ελληνικού νησιού, όπου όπως έμαθαν αργότερα επρόκειτο για το νησί της Λέσβου, η μητέρα του
Ιλάν κουρασμένη και αποδυναμωμένη καθώς ήταν, σκόνταψε κι
έπεσε. Μάτωσαν τα γόνατά της, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ένας
καλός κύριος, ο οποίος οδηγούσε ένα κάρο και προσφέρθηκε να
πάρει την οικογένεια μαζί του.
   Φτάσανε στο  σπίτι του καλοκάγαθου κυρίου, που φρόντισε τη 
μητέρα των δύο παιδιών, η οποία τελικά είχε τραυματιστεί σοβαρά.
Τους έδειξε αμέριστη συμπόνια, φροντίδα και στοργή...
Κάποια στιγμή, περνώντας ο καιρός, τους πρότεινε να μείνουν 
μαζί του χωρίς κανένα αντάλλαγμα.
  Η οικογένεια με χαρά αλλά και ανακούφιση δέχτηκε, αφού θα
 είχαν εκεί ασφάλεια και θαλπωρή μακριά από κάθε αίσθημα κινδύνου και αβεβαιότητας, που θα βίωναν σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση.
  Ο καλοσυνάτος άντρας - Γιώργης ήταν τ' όνομά του - βρήκε δου-
λειά στη μητέρα του Ιλάν, η οποία εργαζόταν ως δασκάλα σε κάποιο
κοντινό σχολείο και πληρωνόταν ικανοποιητικά.
  Η ζωή τους είχε αλλάξει ριζικά πλέον...και βέβαια προς το καλύτερο.
  Αυτά σκεφτόταν ένα χειμωνιάτικο βράδυ ο Ιλάν και κοιτώντας τον
ξάστερο ουρανό συλλογίστηκε πως από κει πάνω ο αγαπημένος του
πατέρας τους προστάτευε και ήταν σίγουρος πως δε θα τους εγκατέ-
λειπε ποτέ. Πόσο του έλειπε πάραυτα! Ένα δάκρυ κύλησε από τα με-
γάλα και αθώα μάτια του...
  Η μητέρα του ωστόσο, που ήταν μια λογική και πολύ ψύχραιμη γυ-
ναίκα, σκεπτόμενη ρεαλιστικά πως τα παιδιά της θα έπρεπε να μεγαλώσουν με την παρουσία κάποιου άντρα (έστω κι αν δεν ήταν
 ο βιολογικός τους πατέρας)  αποφάσισε να πει το "ναι" και να δε-
χτεί την πρόταση γάμου του καλού της φίλου Γιώργη, που της είχε
προσφέρει το σπίτι του, της βρήκε δουλειά, αλλά το πιο σημαντικό είχε σταθεί σε ανθρώπινο επίπεδο σε κείνη και στα παιδιά της καλύτερα κι από τον πιο συγγενή χωρίς καν να τους γνωρίζει.
Όμως, όπως λέει κι ο λαός μας " η καλοσύνη ανταμείβεται".
 Μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα έγινε ο γάμος και έζησαν όλοι μαζί μια ευτυχισμένη και ήρεμη ζωή.

Ο Ιλάν ένιωθε πια ευτυχής έχοντας αφήσει για πάντα πίσω του
όλες τις κακές αναμνήσεις ζώντας μια φυσιολογική, ξένοιαστη ζωή,
όπως αρμόζει και αξίζει σε κάθε παιδί, ανεξάρτητα από χρώμα,
φυλή ή θρησκεία!