ΕΝΑ ΜΑΚΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ

                             
                           Μια δημιουργία των μαθητών της Ε'1 τάξης

                       του 2ου Δημοτικού σχολείου Ραφήνας.

















                                                      ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ: ΑΛΕΒΙΖΟΣ Γ., ΛΟΥΚΑ Φ.,
                                                       ΓΚΟΥΓΚΟΥΔΗΣ ΗΡ.


2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ: ΚΟΥΚΟΥΛΙΤΣΑ ΕΛ.,      
                                                       ΚΑΨΑΝΑΚΗΣ Μ., 
                                                       ΔΟΥΒΙΤΣΑΣ Κ., 
                                                       ΚΑΜΙΖΟΥΛΗΣ Κ.,
                                                       ΔΑΓΚΛΗ ΕΛ., 
                                                       ΚΟΝΤΟΝΙΚΟΛΑΟΥ Π.,
                                                       ΒΑΣΙΛΙΕΦ Γ., ΚΑΤΣΑΛΗΣ ΗΦ.


 3ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ:ΜΠΟΥΡΝΟΥ ΕΥΦ.,ΤΟΜΑ ΑΝ.,
                                                       ΡΟΥΤΟΥΛΑ ΕΙΡ.,  ΓΑΛΑΝΗ Μ.             
                              
          

   ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΜΙΚΡΟΠΟΥΛΟΥ Δ., ΠΑΠΠΑ ΕΛ.,









                                  "  Ένα μακρινό, αλλιώτικο ταξίδι..." 
 
                                                    ΠΡΩΤΟ  ΚΕΦΑΛΑΙΟ

                  Πριν από μερικά χρόνια άρχισε το ταξίδι του...

       Ο Ιλάν, ένα μικρό παιδί από το Ιράν, που ήτανε μόλις δώδεκα χρονών, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα έμπλεκε  σε μια τόσο
μεγάλη περιπέτεια...
   Ενώ ζούσε μια φυσιολογική και ήρεμη ζωή με την οικογένειά του,
ξέσπασε πόλεμος στη χώρα του. Ένας πόλεμος αναίτιος για τον 
μικρό Ιλάν, όπως και για κάθε παιδί άλλωστε, φρικτός, που μόνο
πόνο, θλίψη, δυστυχία, αβεβαιότητα και φόβο σκόρπιζε στις ψυχές
όλων των ανθρώπων.
   Μόλις πληροφορήθηκε το μικρό παιδί την είδηση του πολέμου,
έτρεξε στο σπίτι του. Μπαίνοντας στο σπίτι, αντίκρισε τη μητέρα
του να κλαίει κρατώντας στην αγκαλιά της τον μικρό του αδερφό.
   -  Τι συμβαίνει, μητέρα;Γιατί κλαις; ρώτησε ο Ιλάν.
   -  Ο πατέρας σου, παιδί μου,ο πατέρας σου... και ξέσπασε σε
 αναφιλητά.
   -  Τι έπαθε ο πατέρας μου; Μίλα μου, σε παρακαλώ...
   -  Δε ζει πια, είναι νεκρός, Ιλάν μου!
  Τότε το παιδί ένιωσε να χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια του. Άκουσε
καλά; Ή μήπως ήταν κάποιο άσχημο αστείο αυτό; Προσπαθούσε να
καταλάβει, αν ήταν ψέμα ή αλήθεια... Κοιτούσε εναγωνίως την πόρ-
τα μήπως ανοίξει και εμφανιστεί ο λατρεμένος του πατέρας,αλλά 
μάταια! 
  Από τις σκέψεις του τον έβγαλε η επίμονη φωνή της μητέρας του,
η οποία τον επανέφερε στην πραγματικότητα ταρακουνώντας τον.
Με απόλυτη ψυχραιμία του ανακοίνωσε πως θα ήταν καλύτερο να
έφευγαν μακριά από την πατρίδα τους μαζί με το μικρό αδερφάκι
του Ιλάν, που δεν είχε κλείσει ακόμα καλά καλά το πρώτο του έτος.
   Γνώριζαν, βέβαια, τους κινδύνους που περιλάμβανε μια τέτοια
απόφαση και οι κίνδυνοι αυτοί ήταν πολλοί.Ίσως ταξίδευαν με
κάποιο παλιό ή χαλασμένο πλοιάριο μέχρι την Ελλάδα ή κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, αλλά δεν τους ένοιαζε και τόσο, μπροστά
στην επιθυμία τους ν' ακολουθήσουν τον δρόμο προς την ελευθερία
με οποιοδήποτε τίμημα.
  Έτσι, την επόμενη κιόλας μέρα μαζί με πολλούς άλλους πρόσφυγες
ο Ιλάν, η μητέρα του και το αδερφάκι του ξεκίνησαν το ταξίδι τους
με προορισμό κάποιο ευρωπαϊκό λιμάνι έχοντας ως συμμάχους τους
την πίστη, την ελπίδα και την αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε καλά...